مىبرد و براى آمدن آنچه بيم دارد ، زودتر باشد . . . » « 1 » . ( 1 ) 3 - حضرت فرمود : « اى بندگان خدا ! تقواى خدا را داشته باشيد و از دنيا حذر كنيد كه دنيا اگر براى كسى مىماند و يا كسى بر آن ماندگار مىشد ، پيامبران به ماندن شايسته‌تر و به رضا اولى و به قضا راضىتر مىبودند جز اينكه خداوند دنيا را براى آزمودن و اهل آن را براى فنا شدن آفريده ، پس جديد آن از بين رونده و نعمت آن نابود شونده و شادى آن ، تيره شونده است و منزل قناعت و خانهء عاريه باشد ، پس توشه برگيريد كه بهترين توشه تقوا مىباشد . . . » « 2 » . ( 2 ) 4 - مردى به آن حضرت نامه نوشت و دربارهء خير دنيا و آخرت از او پرسيد ، پس آن حضرت عليه السّلام به وى پاسخ داد : « اما بعد : هر كس رضاى خدا را با خشم مردم بجويد ، خداوند او را از امور مردم كفايت كند و هر كس رضايت مردم را با خشم خدا بجويد ، خداوند او را به مردم وامىگذارد ، و السلام » « 3 » . ( 3 ) 5 - حضرت فرمود : « هر آنچه آفتاب بر آن بتابد در مشارق زمين و مغارب آن ، دريا و خشكى ، دشت و كوه ، آن نزد وليى از اولياى خدا و اهل معرفت به حق خدا ، همچون اثر سايه باشد . . . » « 4 » . و در پى بىآن فرمود : « كجاست آن آزاده‌اى كه اين زن پرگو ( يعنى دنيا ) را براى اهل آن رها كند . براى جانهاى شما بهايى جز بهشت نباشد ، پس آنها را به غير آن مفروشيد ؛ زيرا هر كس از خدا به دنيا راضى شود ، به چيزى بىارزش خرسند شده است . . . » .

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 373 . ( 2 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 316 . ( 3 ) صدوق ، مجالس ، ص 268 . بحار 78 / 126 . ( 4 ) بحار 78 / 306 .